Tranen met tuiten

Het huisje waar ik zoooo verliefd op was/ben....dat gaat hem niet worden. Ik ben vandaag nog eens gaan kijken, met versterking dit keer. Aangezien ik geen technische/bouwkundig oog heb en alleen maar ooo's en aaa's eruit gooi heb ik een architect in de arm genomen (vriend van mijn zus). Het huis zit vol met vocht. De wanden de vloeren en ga zo maar door. Dat zal op den duur een zeer kostbaar grapje worden en dat is absoluut niet de bedoeling, althans niet als je net begint.
Verder voldoet het aan al mijn eisen en was het huis praktisch al ingericht in mijn hoofd. Jammer, nog geen uitzicht op een "volwassen" leven in mijn eentje in de stad.

Mijn maandag begon ook al met een domper. Ik reed het terrein van De Kuip op en daar was dan eindelijk de dag dat ze toch het trainingsveld gingen verwijderen. Daar gaat ons uitzicht...geen bezwete, gespierde mannen meer die rondjes rennen en zich opdrukken, geen vers gemaaid gras geurtje meer, geen sexy, bezwete, gespierde mannen meer die rondjes rennen en zich opdrukken...of zei ik dat net al?!!

Nu krijgen we parkeerplaatsen...beton, steen en lijnen. Waarom? Wie heeft dit bedacht? Waar moeten we nu naar kijken als we niet willen werken....Soms is het leven echt oneerlijk.

Gelukkig is er weer licht aan het einde van de tunnel. A.s. zaterdag ga ik even om een hoekje kijken bij het Ontspoord festival in Delft. De line-up is ok en de zin om te feesten is er ook zeker.


Omdat ik nu zo ontzettend emotioneel ben door al het bovenstaande wil ik even een muziekje om dat gevoel te versterken..Haus am see (mooi niet voor mij dus). K